Mijn Kapitein

the english version is down the page! 

Kapitein Pessimist, we kennen elkaar al een lange tijd in mijn creatieve vaart. Echter, we hebben ons nooit goed aan elkaar voorgesteld tot ik deze minor tegenkwam. Ik ervaarde dat je als kapitein niet bepaald vriendelijk bent, erg oordelend tijdens het einde van mijn proces, voornamelijk tijdens het editten, en mij herinnert aan de hoge lat die ik voor mezelf creëer. De langer dat jij aan het stuur blijft, des te dichterbij we varen richting een onwetende ruimte die met elke golf groter wordt. Deze plek is gevuld door kleurloze wolken gemaakt van prikwol die niet uit de knoop te krijgen is. Het is de plek waar ik verdwaal, geen idee heb waar ik naartoe moet of wil. Het voelt dan altijd allemaal hopeloos  en geen idee hebben dat ik jou achter het stuur heb laten stappen, tot Juliet en Mick. 

‘Zet die chagrijn even in de hoek totdat die is afgekoeld. Praat met andere bootlieden, zet die kapitein op een comfortabele stoel met een kop chocolademelk en ga daarna alleen of in groepsverband aan de slag.'

Voor mij was dit een kwestie, ‘Makkelijker gezegd dan gedaan.’ Ik had jou net ontmoet, en moest meteen weer doorpakken op het probleem, dat is niet een van jou of mijn sterkste kanten. Gelukkig is het mij wel gelukt door te gaan, want ik heb geen zin om met mijn ellende te blijven zitten. Dus ben ik op ontdekking gegaan naar creatieve makers/vrienden om samen bijvoorbeeld pomodoro sessie te houden. Zo leerde ik dat ik met anderen goed kan focussen op mijn werk, mijn telefoon dan ook weg leg, m'n energie op peil kan houden en in de tien minuten pauze die we hebben, chaos creëren. Ik merkte dat ik jou, kapitein pessimist, een stuk rustig kon krijgen met hen om me heen. Daarbij besloot ik hen te vragen of ze met mij mee wilden gaan, op een verdere reis in het creatieve landschap en samen te groeien als creatieve denkers. 

We hesen de zeilen op een avond vol harde wind, richting de eilanden waar mensen wonen met vernieuwende kennis. Ze behouden schatten vol tools voor schrijvers, zoals ons, en wilden deze delen. Een van de bewoners die we tegenkwamen, was Leonieke die ons leerde onze tekst op te knippen in puzzelstukken. Om alles vervolgens door elkaar te schudden en daarna op zoek te gaan naar hoe jij je tekst op een andere manier aan elkaar kan plakken. Bij mij had ik het zo geknipt dat mijn einde aan het begin kwam, zinnen door elkaar waren geplakt en anders aan elkaar werden gezet. De tekst werd fantasierijker, passender bij het verhaal en begon steeds duidelijker te vertellen wat ik wou dat het vertelde. Ik zag mijn tekst als een soort klei die ik kon vormen naar alles wat ik wilde dat kon en het verbaasde me dat dit proces zo fijn werkte voor mij. Maar maak je geen zorgen, kapitein, ik gaf jou ook wat ruimte om je feedback met mij te delen, maar ik bepaalde of ik het dan daadwerkelijk wilde gebruiken.  En dit ging eigenlijk best goed, tot ik het daadwerkelijk moest gaan herschrijven, toen kwam je wel erg negatief achter het stuur. Maar voordat je uitbarstte moesten we alweer verder naar het volgende eiland.

We ontdekten het eiland Senses, een plek waar de mensen heel veel wisten over emoties en zintuigen vertalen naar woorden. Hier begroette Mirjam en Juliet ons, gaven ons plek om rond te rennen, alles los te laten en daarna met een kop thee te zitten om het vuur. Mirjam begon te vertellen over emoties en hoe dit een lezer mee neemt in een verhaal, ‘Het maakt het herkenbaar en leefbaar voor hen. Dus observeer mensen om je heen, hoe ziet een emotie er uit en oefen met het in je werk te verwerken.’ De mensen reikte ons diverse hulpmiddelen aan die ons hier actief mee bezig lieten gaan. Zo had je de ‘Hungry Ghost Methode’ waar je Sense Writing moest vinden in het werk dat je had geschreven tijdens deze reis. Hieruit bleek dat ik dit vrij weinig doe. Ik gebruik voornamelijk gehoor of een specifiek gevoel dat ervaren wordt. Dus met een goede focus ben ik  hiermee aan de slag gegaan. Ik heb in mijn reisboek observaties van zintuigen en emoties opgeschreven, geoefend met het verwerken van de emotiecirkel, of gekeken welk zintuig een bepaalde invloed had op het verhaal.  

Maar JIJ, mevrouw de kapitein, had moeite met stil zijn. Je bleef mij maar treiteren, terwijl ik je net terug had gezet in die comfortabele stoel. ‘Nee, dit klinkt niet goed, dit kan beter, dit woord past daar niet, kan je dit niet verwijderen?’ Ik kwam niet meer verder, alle woorden raakten verstopt in al jouw chaos en ik strandde weer alleen op dat onwetende eiland.  

‘We gaan nu alle feedback op de tekst die we hebben, verwerken tijdens een editsessie,’ hoorde ik nog voordat ik werd opgegeten door het onwetende eiland. Mijn werk dat voor me lag staarde me aan tot ik het ging bewerken. Niet perfect, niet goed, niet mooi, niet verwoord zoals het moet volgens jou. Mijn hoofd stond aan:

‘Probeer een pomodoro sessie alleen, misschien dat dit helpt om te editen.’

‘Zoek anders samen met iemand naar punten die beter kunnen.’

‘Praat met je intervision groep om samen er uit te komen.’

‘Misschien moet je er gewoon aan gaan zitten zonder er zoveel over na te denken.’

‘Wat nou als we die lijst van Leonieke naast je leggen als een soort hulpmiddel voor tijdens het editen?’

Het is gek hoe mijn hoofd tijdens dit deel van het proces mij tegen werkte. Mijn hoofd wist wat ik wilde, wat nodig was om mijn werk tot het beste te krijgen. Maar mijn gevoel bleef schreeuwen, jouw stem die erdoorheen bleef echoën en mijn lichaam die verlamde, ik kon geen stap verder zetten, alles in mij knapte. 

‘Hoe durf jij daar te zitten, op de comfortabele stoel die IK voor jou heb gemaakt, terwijl jij de boot stuurt richting een plek zo donker. Het is eenzaam, ook al ben jij er om mij ‘gezelschap’ te houden. Ik mis mijn mensen, degene die met mij op reis waren. Maar die ben ik nu kwijt, niet meer bij mij…jij en ik op een plek waar ik niet wil zijn.’ Ik herinner me dat ik opstond en wegliep van jou, het gevoel van frustratie volgde naar iets wat me hier weg zou kunnen halen. En daar zag ik het, het gezicht van Juliet, die langzaam verscheen en hoorde ‘Wat is nou hetgeen wat jou hier laat stranden?’

Ik liep door en herinnerde me aan jou, de kapitein die te kritisch is, te precies, te perfect en niet lief doet naar mijn bemanning. Ik besef me nu dat ik ben gegroeid en tools heb gevonden om jou in toom te houden. Zo deed ik mee aan de open mic's wat de spanning rondom ‘mijn werk de wereld in te brengen’ verkleinende. Mezelf omringt met mensen waar ik mijn werk mee kan delen en feedback van kan vragen. Pomodoro sessie houden om beter te focussen, prompts om uit mijn hoofd en op papier te komen, te observeren als ik geen inspiratie heb, mijn werk dicht genoeg bij me te houden dat ik om geef, maar ook onthouden dat mijn werk niet mij is. En als ik merk dat jouw gepieker hier te aanwezig wordt, ga ik naar buiten en rennen ik tot je weer stil bent. 

Wees niet bang, je zal de ruimte krijgen om je frustratie kwijt te kunnen over alles wat beter kan, maar ik zet je daarna terug op de stoel. Jij mag er zijn Kapitein Pessimist, maar ik heb hier het stuur in handen.

Dus lieve Jip: 

Laat Kapitein Pessimist je niet vast varen in die onwetende ruimte die je gedachtes hebben gecreëerd. Vergeet niet dat je net weer bent begonnen met dansen, in die ene roze tutu waar ik altijd al prachtige rondjes in draaide. Het harde werk dat ik geleverd had voor een project dat echt voor mij was, en dat ik ga delen met de wereld. Ik heb geen donkere put gecreerd voor mezelf. Ik heb een ruimte gecreëerd waar ik de nieuw gevonden passie, warmte en liefde kwijt kan. Niet alleen voor deze Jip, maar elke Jip die ik ben geweest. 

De ontdekker,

De onzekere,

De verkleinde, 

De weggepropte,

De voorzichtige,

De gedurfde, 

En vooral de uitgesproken ik.

Dus als je vastzit, pak jezelf dan voorzichtig op, neem een stap, een pas, een sprong, een sprint. Dit is de ruimte die je altijd verdient hebt, laat dat niet van je afpakken door een zelfbedachte kapitein.

---

Captain Pessimist, we have known each other in my creative flow for a long while now. However, we never properly introduced ourselves to each other, until I came across this minor. I found you, as a captain, to be less than kind and very judgmental during the final stages of my process, especially during the editing part. You reminded me of the high bar I have set for myself, and that everything I did wasn’t good enough to get there. The longer you stayed at the steering wheel, the closer we sailed toward an unknowing space that became larger with every wave we encountered. This space was filled with colorless clouds made of prickly yarn not able to get untangled. It's the place where I get lost, no idea where I should or want to go. The feeling of hopelessness captures my every being, and I have no idea that I've let you take the wheel, until Juliet and Mick. 

‘Put that grumpy captain in the corner until they cool down. Talk to other crew members, put that captain in a comfortable chair with a cup of hot chocolate, and get to work, alone or in a group." 

For me, this was a matter of "Easier said than done." I'd just met you, and immediately had to get back working on my issue with you, which isn't one of your or my strong suits. Luckily, I’m not the type of person that wants to sit with my misery and dwell on it, so I managed to keep going. Started searching for creative makers/friends to hold pomodoro sessions with. That's how I learned that with others, I can focus well on my work, put my phone away, maintain my energy, and create chaos in our ten-minute breaks. I noticed that I could calm you down with them around me. I decided to ask them if they wanted to join me on a further journey into the creative landscape and grow together as creative thinkers. 

We set sail on a strong winded evening, heading for the islands where people live with innovative knowledge. They held treasures of tools for writers like us and wanted to share them. One of the first residents we met was Leonieke, she taught us to break down our text into puzzle pieces. Shuffle them around and explore how to puzzle it together differently. In my case, I'd cut it so that my ending was at the beginning, sentences were jumbled and reassembled. The text became more imaginative, more fitting to the story, and began to convey more clearly what I wanted it to say. I saw my text as a kind of clay I could shape into everything I wanted, it gave my mind some space and was amazed at how this process really worked for me. But don’t you worry Captain, I also gave you some space to share your feedback, only I would decide if I wanted to use it. And this actually went quite well for a little while, until I actually had to rewrite it. That's when you took the wheel in a quite negative sense. But before you could explode, we had to move on to the next island. 

We discovered the island of Senses, a place where people were incredibly knowledgeable about emotions and translating senses into words. Mirjam and Juliet greeted us there, giving us a place to run around, let go of everything, and then sit by the fire with a cup of tea. Mirjam told us about how emotions draw a reader into the story. "It makes it relatable and liveable for them. So encourage you to observe the people around you to see what emotions look like, and try to practice incorporating it into your work." They provided us with various tools to actively engage with this. For example, there was the "Hungry Ghost Method," which required us to find Sense Writing in the work. It turned out that I don’t usually use senses in my writing. Mostly I try to describe hearing or one specific emotion that is experienced. So, I put myself to work on this with a clear focus. I wrote down observations of senses and emotions in my travel journal, practiced processing the emotion circle, or examined which sense had a particular influence on the story. 

But YOU, Madam Captain, had trouble being quiet. You kept nagging me, even though I'd just sat you back in that comfortable chair. ‘No, this doesn't sound right, this could be better, this word doesn't belong there, can't you just delete this whole part?’ I couldn't get any further, all the words got stuck in all your chaos. 

‘We're now going to incorporate all the feedback on the text we have during an editing session,’ I heard before I was devoured by this unknowing space. My work laid before me, staring at me to edit it. But I heard you echoing through my mind, not perfect, not good, not pretty, not worded in the way you think it should be. My mind was on: 

‘Try a pomodoro session on your own; maybe that will help with editing.’ 

‘Otherwise, work with someone to identify areas for improvement.’ 

‘Talk to your peers to work it out together.’ 

‘Maybe you should just sit down and start work on it without thinking about it too much.’ 

‘What if we put Leonieke's list next to it as a kind of editing tool?’ 

It's strange how my mind worked against me during this part of the process. My mind knew what I wanted, what was needed to make my work the best it could be. But my feelings kept screaming, your voice echoing through it, and my body paralyzed, unable to move forward, everything inside me snapping. 

"How dare you sit there, in the comfortable chair I made for you, while you steer the boat toward a place so dark. It's lonely, even though you're there to keep me 'company.' I miss my people, the ones who were on this journey with me. But I've lost them now, no longer with me...you and me in a place I don't want to be." I remember getting up and walking away from you, following this feeling of frustration to maybe something that could take me away from here. And there I saw Juliet's face, slowly appearing, ‘What is it that's keeping you stranded here?’ 

I kept walking and remembered you, the captain who's too critical, too precise, too perfect, and not kind to my crew. I realize now that I've grown and found tools to keep you in check. For example, I joined open mics, which reduced the tension around "bringing my work out into the world." I surrounded myself with people I could share my work with and ask for feedback from. Held Pomodoro sessions to focus better, used prompts to get out of my head and onto paper, observed when I lacked inspiration. Keep my work close enough to myself that I care enough, but also remember that my work is not me. And when I notice your ruminations becoming too prevalent, I go outside and run until you are quiet again. 

Don't worry, you'll have the space to vent your frustration about everything that could be improved, but I'll put you back in your seat afterward. You're welcome to be Captain Pessimist, but I'm in charge here. 

So, to my dear Jip: 

Don't let Captain Pessimist trap you in that ignorant space your thoughts have created. Remember that you've just started dancing again, in that one pink tutu you always used to spin beautifully in. The hard work I put in a project that was truly mine, and that I'm going to share with the world. I didn't create a dark pit for myself. I created a space where I can express my newfound passion, warmth, and love. Not just for this Jip, but every Jip I've ever been. 

The explorer, 

The insecure one, 

The diminished one, 

The repressed one, 

The cautious one, 

The daring one, 

And especially the outspoken me. 

So if you're stuck, pick yourself up gently, take a step, a stride, a leap, a sprint. This is the space you've always deserved; don't let a self-made captain take it away from you.